ขั้นแรก ผมก็ขายคอมพิวเตอร์ ขายรถ ขายบ้าน แล้วก็เอาเงินส่วนหนึ่งไปซื้อที่ดินต่างจังหวัด โดยหวังว่าผมจะปลูกพืชไร่เพื่อกินเอง จากนี้เราจะไม่ต้องทำงานอีกแล้ว เราจะไม่อดตายมีอยู่มีกินสบายไปทั้งชาติไม่ต้องเป็นทาสใคร
ผมก็ลงทุนลงแรงเพาะปลูก แต่ปรากฏว่า พืชผลไม่ออกดอก เพราะที่ดินที่เลือกไม่เหมาะสม เนื้อดินไม่ดี ไม่ใช่ทางน้ำผ่าน ความรู้ด้านการเกษตรไม่มี เพราะเคยแต่ทำคอม เงินบางส่วนที่เหลือจากการขายบ้านขายรถก็เริ่มร่อยหรอ เพราะต้องเอามาใช้กินใช้จ่าย
ไม่รู้จะทำอย่างไรผมก็ไปล้งเล้งว่ารัฐไม่เข้ามาดูแลช่วยเหลือเกษตรกร
ขั้นแรก ลุงก็ขายควาย ขายที่นา แล้วก็เอาเงินส่วนหนึ่งไปส่งลูกเรียนต่อปริญญา โดยหวังว่าลูกจะเป็นใหญ่เป็นโต จากนี้ลุงจะไม่ต้องทำงานอีกแล้ว ลุงจะไม่อดตายมีอยู่มีกินสบายไปทั้งชาติไม่ต้องเป็นทาสใคร
ลุงก็ลงทุนลงแรงส่งลูกไปเรียน แต่ปรากฏว่า จบมาแล้วหางานไม่ได้ เพราะแรงงานล้นตลาด ความรู้สู้เด็กในเมืองไม่ได้ เพราะลูกลุงมันก็เคยแต่ปลูกข้าว เงินบางส่วนที่เหลือจากการขายควายขายที่นาก็เริ่มร่อยหรอ เพราะต้องเอามาใช้กินใช้จ่าย
ไม่รู้จะทำอย่างไรลุงก็ไปล้งเล้งว่ารัฐไม่เข้ามาดูแลช่วยเหลือนักศึกษาจบใหม่
ความฝันมีได้ ไขว่คว้าทำได้ แต่อย่าได้ทุ่มสุดตัวถึงขนาดทิ้งทุกอย่างในชีวิต
ปล. อยากเขียนเรื่องนี้นานแล้ว พอดีว่าได้โอกาสจะตอบ reply นี้ด้วย เลยรวบซะเลย อะฮิๆๆ
ฮะ ๆ
ฮะ ๆ เหมือนผมไปจุดไฟคุณเข้าแล้วนะ ลองดูเวอร์ชันผมละกัน
ขั้นแรก ผมก็ขายคอมพิวเตอร์ ขายรถ ขายบ้าน แล้วก็เอาเงินส่วนหนึ่งไปซื้อที่ดินต่างจังหวัด โดยหวังว่าผมจะปลูกพืชไร่เพื่อกินเอง จากนี้เราจะ ไม่ต้องทำงานอีกแล้ว เราจะไม่อดตายมีอยู่มีกินสบายไปทั้ง ชาติไม่ต้องเป็นทาสใคร
ผมก็ลงทุนลงแรงเพาะปลูกบนที่ดินอย่างดี เนื้อดินดี ทางน้ำผ่าน อ่านหนังสือเกษตรหลายเล่ม ซ้อมปลูกพืชก็มาก แต่ปรากฏว่า เขื่อนไม่ยอมปล่อยน้ำ เงินบางส่วนที่เหลือจากการขายบ้านขายรถก็เริ่มร่อยหรอ เพราะต้องเอามาใช้กินใช้จ่าย
ไม่รู้จะทำอย่างไรผมก็ไปล้งเล้งว่ารัฐไม่เข้ามาดูแลช่วยเหลือ เกษตรกร
ขั้นแรก ลุงก็ขายควาย ขายที่นา แล้วก็เอาเงินส่วนหนึ่งไปส่งลูกเรียนต่อปริญญา โดยหวังว่าลูก จะเป็นใหญ่เป็นโต จากนี้ลุงจะไม่ต้องทำงานอีก แล้ว ลุงจะไม่อดตายมีอยู่มีกินสบายไปทั้งชาติไม่ต้องเป็น ทาสใคร
ลุงก็ลงทุนลงแรงส่งลูกไปเรียน แต่ปรากฏว่า จบมาแล้วหางานไม่ได้ เพราะนโยบายของรัฐผิด ส่งเสริมคนเรียนคณะเดียวกันเยอะๆ แรงงานล้นตลาด ความรู้สู้เด็กในเมืองไม่ได้ เพราะลูกลุงมันก็เคยแต่ปลูกข้าว เงินบางส่วนที่เหลือจากการขายควายขายที่นาก็เริ่มร่อยหรอ เพราะต้องเอามาใช้กินใช้จ่าย
ไม่รู้จะทำอย่างไรลุงก็ไปล้งเล้งว่ารัฐไม่เข้ามาดูแลช่วยเหลือ นักศึกษาจบใหม่
แบบนี้ใช้ได้มะ
จะว่าเกี่ยวกับคุณจุดไฟก็ใช่ล่
จะว่าเกี่ยวกับคุณจุดไฟก็ใช่ล่ะมั๊ง จริงๆผมก็ชอบคิดเรื่องพวกนี้บ่อยๆ อยู่แล้ว เหมือนที่ชอบบ่นให้คุณฟัง เพียงแต่ครั้งนี้ลงแรงเขียนแล้วมีประโยชน์ที่จะแชร์ให้คุณอ่าน แค่นั้นแหล่ะ
แล้วก็ reply นะ
- เคสแรกนะ คนนี้ฝึกปลูกพืชมาแล้ว ถือว่าใช้ความพยายามช่วยเหลือตัวเองแล้ว เหมาะสมดีที่จะเรียกร้อง
- เคสสอง จะต้องขายหมดทำไม ถ้าไม่สามารถเรียนได้จริง ก็ให้ลูกเป็นเกษตรกรสืบต่อไปก็ได้ หรือถ้าขายหมดแล้วเอาเงินมาทำอย่างอื่นๆเพื่อต่อยอดเงินไปด้วย ไม่ใช่ลงทุนกับการเรียนของลูก แล้วไปยัดเยียดความหวังทั้งหมดไว้กับลูก อันนี้ก็เหมาะสมที่จะเรียกร้อง
อีกอย่าง การเรียกร้องนั้นเหมาะสมดี เราเสียภาษี หรือต่อให้ไม่เสียก็ถือว่าเป็นส่วนหนึ่งของชาติ ผมไม่เคยบอกว่าไม่ให้เรียกร้องนะ แค่บอกว่าถ้าไม่เคยช่วยเหลือตัวเองเลย ก็อย่าได้ไปโทษคนนู้นคนนี้ ย้อนกลับไปอ่าน entry เดิมอีกสักรอบก็ดีนะ อะฮิๆๆ
คือผมว่าเมื่อก่อน
คือผมว่าเมื่อก่อน คุณมองอะไรตามสภาพความเป็นจริงมากกว่านี้น่ะ และผมชื่นชมคุณมาก พอสองสามบล็อกหลังนี้ออกทะเลไปเยอะ ผมเลยผิดหวังพอสมควร ไม่รู้คุณเจออะไรมาในชีวิตประจำวันหรือเปล่า วิธีคิดมันเลยเปลี่ยนไป
ผมว่าผมก็ตรงไปตรงมาเหมือนเดิม
ผมว่าผมก็ตรงไปตรงมาเหมือนเดิมนะ ถ้าผมจะเชื่อตามที่คุณบอกได้จริง คงต้องมีคนอื่นให้ความเห็นด้วยอ่ะ ต้องเป็นคนที่จะไม่เกรงใจทั้งคุณทั้งผม (คือพูดได้อย่างไม่ไปตรงมา ไม่ใช่ด้วยความเกรงใจ) แต่มันก็คงไม่ได้เป็นสาระอะไรขนาดนั้นอ่ะนะ แต่ถ้าจะสามารถรู้ได้ก็ดี เพราะถ้ามุมมองหรืออะไรที่ผมผิดพลาดผมก็จะได้ปรับมุมมองปรับวิธีคิดเสียใหม่
Post new comment