สังเกตุไม๊ทำไมคนแก่ถึงเข้าวัด แล้วถ้าจะเข้าวัดทำไมถึงเข้ากันตอนแก่
เอาที่เดานะ เพราะยังไม่แก่เลยไม่รู้
เข้าใจว่า พอแก่ก็เริ่มเห็นสัจธรรมตามที่พระพุทธเจ้าสอนแล้ว ว่าสังขารไม่เที่ยง เกิด แล้วแก แล้วเจ็บ แล้วตาย ทีนี้ตายแล้วไปไหน คำตอบไปรู้ แต่ทางเป็นไปได้มีสองทางคือ ตาบแล้วดับไป กับตายแล้วเกิดใหม่
ถ้าตายแล้วดับไปก็จบ ไม่มีอะไรให้ต้องคิดมาก แต่ถ้าไม่ล่ะ ถ้าตายแล้วเกิดใหม่ล่ะ ถ้าต้องใช้กรรมล่ะ ดังนั้น เพื่อเป็นการบริหารความเสี่ยง (จำมาจาก TOT โคตรฮิตเรื่องความเสี่ยง) ก็เร่งทำบุญไว้ เผื่อตายแล้วต้องเกิดใหม่
ผมเข้าใจว่าคนส่วนใหญ่เป็นงี๊ คือพอใกล้ถึงปลายทางก็เริ่มเห็น อนิจจัง ทุกขัง อนัตตา ซึ่งมันจะเห็นก็เมื่อจะครบรอบแล้ว
ส่วนของผมมั่ง
ผมศึกษาธรรมะเพราะ พิจารณาเห็น ทุกข์ สมุหทัย นิโรธ แต่ตอนนั้นยังไม่เคยศึกษาธรรม เลยไม่รู้ว่าสิ่งที่พบคือ ทุกข์ สมุหทัย นิโรธ แล้วก็พยายามหาทางดับทุกข์ด้วยวิธีนาๆ อย่างที่เคยบล็อกไว้ว่าเคยคิดจะฆ่าตัวตายอยู่ตั้งหลายครั้ง เพราะเห็นว่าคือทางดับทุกข์
แต่ก็นั้นแหล่ะ ถ้าแล้วแล้วมันไม่ใช่ทางดับทุกข์ล่ะ เพราะตายแล้วย้อนกลับไม่ได้ ทางเลือกนั้นเลยเอาไว้เป็นทางเลือกสุดท้าย เลยหันกลับมาศึกษาธรรมะก่อน
ต้องบอกว่าช่วงนั้นคุณวิดกับ ans ชอบมาคุยเรื่องธรรมะให้ฟัง เลยคิดจะลองศึกษาดู จึงได้รู้ว่า ที่ผทเห็นที่ผมพบนั้นคือ ทุกข์ สมุหทัย นิโรธ และทางดับก็คือ มรรค
Post new comment