พักหลังนี้นั่งสมาธิแล้วไม่ค่อยได้สมาธิ รู้สึกลึกๆของจิตแล้วมันว้าวุ่นอยู่ข้างใน ซึ่งยังไม่ทราบสาเหตุ เช้านี้เลยลองเปลี่ยนจากนั่งสมาธิเป็นออกไปเดินจงกรมดู ก็จัดว่าพอได้ เพราะเวลาเดินจงกรมแล้ว ต้องใช้จิตจับอยู่กับหลายๆอย่าง (เช่น เดินไม่ให้เหยียบขี้หมา ระวังเดินเพลินไปออกถนนให้รถชนเป็นต้น) คือจิตที่จะเป็นสมาธิไม่อาจเป็นหนึ่งได้ แต่เพราะมีหลายๆอย่างให้ต้องกำหนดรู้ ไอ้ตัวว้าวุ่นในจิตเลยแผลงฤทธิ์ได้น้อย (อธิบายให้รู้เรื่องยากชะมัด)

จนกว่าสภาพจิตจะเข้าสู่สภาวะปกติ ไม่ว่าจะหาสาเหตุได้หรือไม่ก็ตาม ช่วงนี้คงเปลี่ยนจากนั่งสมาธิเป็นเดินจงกรมไปก่อน

เกร็ดเล็กๆน้อยๆ: เวลาเดินจงกรมเนี่ย ไม่รู้ปกติเขากำหนดจิตไว้ที่ไหน แต่แนะให้ว่า เวลาเดินเนี่ย กำหนดจิตไว้ที่สัมผัสของเท้าเวลากระทบกับพื้น มันจะง่ายกว่ากำหนดรู้ที่ลมหายใจ เพราะเวลาเดินจังหวะการหายใจมันจะไม่เรียบ จะทำให้กำหนดได้ยากกว่า