"ข้าแต่พระผู้เป็นดวงตาของโลก" นางวิสาขาทูล "ข้าพระพุทธเจ้าเสียใจในมรณกรรมของหลานสาวคนนี้เหลือเกิน เธอเป็นคนดีอย่างจะหาใครเสมอเหมือนได้ยาก"
พระตถาคตเจ้าทรงดุษณีอยู่ครู่หนึ่งแล้วเอื้อนพระโอษฐ์ว่า "ดูก่อนวิสาขา คนในเมืองสาวัตถีนี้มีประมาณเท่าใด ?"
"มีหลายสิบล้านพระพุทธเจ้าข้า" นางตอบ
"ถ้าคนเหล่านั้นดีเช่นสุทัตตีหลานของเธอ เธอจะรักเขาเหล่านั้นหรือไม่ ?"
"รักพระเจ้าข้า"
"แล้วคนในเมืองสาวัตถีนี้ตายวันละเท่าไหร่ ?"
"วันหนึ่งหลายๆ คนพระเจ้าข้า"
"ดูก่อนวิสาขา ถ้าอย่างนั้นเธอก็ต้องมีผมเปียกผ้าเปียกอยู่อย่างนี้ทุกวันละซิ เธอต้องร้องไห้คร่ำครวญ มีใบหน้าอาบด้วยน้ำตาอยู่เสมอ เพราะมีคนตายกันอยู่ทุกวัน วิสาขาเอย ตถาคตกล่าวว่าความรักความอาลัยเป็นสาเหตุแห่งทุกข์ เพราะฉะนั้นคนมีรักมากเท่าใด ย่อมมีทุกข์มากเท่านั้น รักหนึ่งมีทุกข์หนึ่ง มีรักสิบมีทุกข์สิบ มีรักร้อยมีทุกข์ร้อย ความทุกข์ย่อมเพิ่มขึ้นตามปริมาณแห่งความรัก หรือสิ่งอันเป็นที่รัก เหมือนความร้อนที่เกิดแต่ไฟ ย่อมเพิ่มขึ้นตามจำนวนเชื้อที่เพิ่มขึ้น"

พระอานนท์ พุทธอนุชา, ISBN 974-7377-35-7, หน้า115

ป.ล.เข้าใจยังเพื่อนรัก ที่ผมบอก เห็ดอยู่ในต้มยำ ถ้าคุณจะตักเห็ดมันก็ต้องติดน้ำต้มยำบ้าง