เพื่อนที่รักให้คำแนะนำมาว่า "ถ้าคิดถึง ให้คิด ว่าทำไมถึงคิดถึง" ให้คิดสืบไปเรื่อยๆ ตามหลักปฏิจจสมุปบาท ซึ่ง เมื่อวานลองคิดเล่นๆ ไปตันตรงที่ คิดถึง เพราะจิตมันทำให้คิดถึงน่ะสิ จบแค่นี้ ผมต้องทำไปเรื่อยๆ ทำให้บ่อย ทำให้ชำนาน ถ้าให้ดีต้องทำสมาธิร่วมด้วย จิตจะมีคุณภาพมากขึ้น แล้วก็ที่ยากคือ มันคือการคิดตามจิต มันไม่ใช่รูป มันมองไม่เห็น มันคือจิต และต้องใช้จิตจับจิต โดยมีสติเป็นเครื่องรู้
อธิบายให้เข้าใจง่ายขึ้น เรากด ก.ไก่ ตัว ก.ไก่ ก็ปรากฏบนหน้าจอ สิ่งที่ผมต้องทำคือ คิดให้ออกว่า จิ้มคีย์บอร์ดลงไปแล้ว ข้อมูลมันวิ่งไปไหนบ้าง กระแสไฟ วิ่งไปตามสาย เข้าพอร์ท ps/2 วิ่งผ่านเมนบอร์ด ........ แล้ว ........ แล้ว ......... แล้ว........ แล้วมาออกที่หน้าจอ โดยมีพิกเซลของพอ โดยหนึ่งพิกเซลมีสามสี เรียงกันจนเป็นตัว ก.ไก่
คิดดูขนาดของที่วิทยาศาสตร์ พิสูจน์ได้ คำนวนได้ วิเคราะห์ได้ ยังยากขนาดนี้ ที่ผมต้องทำคือ ผมต้องไล่จับจิตให้ได้ โชคยังดีที่มันเป็นจิตของผมเอง เพียงแต่ ที่แย่คือ ผมไม่ค่อยรู้จักตัวเองดีสักเท่าไหร่
Post new comment