ก็ ผมเป็นเด็กที่เรียนมาในสายช่าง คือเรียนโรงเรียนอาชีวะนั่นแหล่ะ คิดว่าหลายๆคนที่เรียนมาในรั้วโรงเรียนมัธถยมธรรมดา คงไม่รู้ถึงความสนุกสุดมันส์ของการเรียนโรงเรียนช่าง เลยคิดว่า เดี๋ยวนึกเรื่องอะไรออกจะหยิบมาเล่าเป็นตอนๆดีกว่า

ก็ เหตุที่ต้องไปเรียนโรงเรียนช่างคือ ผมมันเรียนไม่ได้เรื่อง สอบได้เลขสองตัวมาตลอด สอบแต่ละทีอันดับก็ 30up อยู่เสมอ พ่อเลยคิดว่า ถ้าเรียน ม.ปลายเนี๊ย ชีวิตไม่พ้นรั้ว ม.รามแน่ๆ ก็ไม่ใช่ว่ารามไม่ดีนะครับ แต่ผมอาจเรียนไม่จบเอา

ผมถูกพ่อส่งไปเรียนโรงเรียนช่าง ในคณะสถาปัตย์ เนื่องจากผมชอบวาดรูป แต่พอเอาเข้าจริง ผมวาดไม่ได้เรื่อง เคยเรียนวิธีภาพร่างและศิลปะตอนปี1 อ.ให้คะแนนเป็น F5 ตัว (หรือ 6 ตัว จำไม่ได้) ผมดีใจมาก เพราะไม่เคยมีใครได้ F เยอะขนาดนี้มาก่อน จริงๆแล้วผมค่อนข้างจะวาดรูปเก่ง แต่มันต้องขึ้นกับอารมณ์เป็นหลัก อยู่ดีๆจะบอกให้วาดตอนนี้แล้วเสร็จตอนนั้น ผมทำไม่ได้ แล้วก็การวาดภาพในงานสถาปัตย์มันวาดคนละแบบกับที่ผมชอบวาดรูปเล่น ดังนั้นมันเลยไม่เหมือนกัน

โรงเรียนที่ผมถูกส่งไปคือ วิทยาลัยเทคนิคดุสิต ชื่อสมัยก่อนคือ ก่อสร้างดุสิต จึงมีชื่อย่อว่า กสด. ตอนก่อนที่ผมจะเข้าเรียน ผมกับครอบครัวไปเที่ยวทะเล และกลับผ่านเส้นแถวโรง
เรียนพอดี เห็นสีสเปรพ่นแถวนั้นเต็มไปหมดว่า กสด (อ่านว่า กอ สอ ดอ) ผมสงสัยมาก ว่ามันจะเขียนคำว่า กสด (กะ สด) ไว้บนกำแพงทำไม และเขียนไว้ทำไม

ผมไม่รู้เรื่องใดๆเกี่ยวกับโรงเรียนช่างเลย สิ่งเดียวที่ผมรู้คือ เขาใส่กางเกงขายาว และมันเท่ดี

ก็ไว้จะหยิบเรื่องราวสมัยเรียนมาเล่าเป็นตอนๆครับ