นี่คือคำถามที่มนุษย์ได้พยายามค้นหาคำตอบมาทุกยุคทุกสมัย โดยเฉพาะนักคิด นักปราชญ์ และนักปรัชญา ต่างก็มีคำตอบที่แตกต่างกันไป แต่หาข้อสรุปไม่ได้

หากท่านได้ศึกษาธรรมะมาสักระยะหนึ่ง คำตอบสำหรับคำถามดังกล่าวก็ไม่ใช่เรื่องยากอีกต่อไป ทั้งนี้เพราะเมื่อมีความเข้าใจในสภาพธรรมมากขึ้น ความสงสัยในเรื่องต่างๆก็เริ่มคลี่คลายลงไปเรื่อยตามปัญญาที่เจริญขึ้น

เหตุที่คนเรายังต้องเกิดนั้น ก็เพราะยังไม่หมดกิเลส ยังไม่ถึงซึ่งพระนิพพาน และเมื่อศึกษาเรื่องกรรม เราก็จะทราบว่า การเกิดมานี้ ส่วนหนึ่งก็เพื่อรับผลของกรรมนั่นเอง ทั้งที่ให้ผลทางรูปธรรม เช่น เกิดมาร่างกายแข็งแรงหรือพิการก็ได้ และที่ให้ผลทางนามธรรม (วิบากจิต) เช่น รู้อารมณ์ที่ดีบ้าง ไม่ดีบ้าง (ได้เห็นได้ยินสิ่งที่น่าดูน่าฟัง หรือไม่น่าดูไม่น่าฟังเป็นต้น) ทางตา หู จมูก ลิ้น และกาย (อ่านรายละเอียดได้ในเรื่อง "การให้ผลของกรรม")

นอกจากเกิดมารับผลของกรรมแล้ว เรายังเกิดมาเพื่อสร้างเหตุอีกด้วย ไม่ว่าจะต้องการหรือไม่ ตราบใดที่ยังไม่หมดกิเลส การกระทำหลายๆอย่างในชีวิตคนเราก็เป็นกรรม (ทั้งกรรมดีและกรรมชั่ว) ซึ่งจะเป็นเหตุให้เกิดผลต่อไปในภายภาคหน้า

เมื่อรู้ดังนี้แล้ว จะเห็นได้ว่าสิ่งที่เกิดขึ้นในชีวิตส่วนหนึ่ง เป็นผลจากอดีต ซึ่งเราทำอะไรไม่ได้ แต่อีกส่วนของชีวิตคือ การสร้างเหตุ ซึ่งเป็นสิ่งที่เราพอจะทำอะไรได้บ้าง ตามกำลังปัญญาหรือการสะสมกิเลสของแต่ละคน

เราจึงควรก้มหน้ารับกรรมด้วยความไม่หวั่นไหว เพื่อจะได้ไม่ทุกข์มากจนเกินไป ในขณะเดียวกันก็หมั่นสร้างเหตุที่ดี (กุศลกรรม หรือกรรมดี) ซึ่งย่อมให้ผลที่ดีในกาลข้างหน้า เพื่อที่วันหนึ่งเมื่อเหตุปัจจัยพร้อม จะได้ถึงซึ่งพระนิพพานที่ไม่มีการเกิดอีก

http://groups.google.com/group/DhammaSawasdee/browse_thread/thread/1c157...