once upon a time

พอดีนั่งกระดกโอวัลติน แทบร้องเจี๊ยกเพราะมันร้อนคั่กๆ ก็เลยนึกถึงเรื่องสมัยเรียนได้ เป็นเรื่องที่ผมมักจะเล่าให้คนสนิทกันฟัง เพราะมันฮาจริง

ก็ สมัยเรียน เพื่อนผมจะชอบมานั่งทำโปรเจคที่บ้านเพราะพ่อแม่ผมใจดี คือมีอะไรเตรียมให้เสมอ อยู่ง่ายเหมือนบ้านตัวเอง โดยมากก็จะเป็นงานแบบแล้วก็ตัดโมเดลพวกสถาปัตย์ทั่วๆไป

คืนเกิดเหตุ คือ นั่งทำงานอยู่ช่วงดึกๆ ประมาณสี่ทุ่ม ผมก็เดินไปชงเนสวิต้ากิน ก็กดน้ำร้อนไปพลั่กๆ ยืนคนๆๆๆ แล้วก็ลืมตัว กระดกเต็มปาก ก็ร้อนจี๊ บัดนั้นสิ่งที่เกิดขึ้นในสมองคือ

1. ถ้าเดินไปคายที่ห้องน้ำก็ไกลไป ทนไม่ไหว (จริงๆห่างแค่ 2 ก้าวปกติ)
2. ถ้ากลืนลงไปคอพังแน่

เมื่อไม่สามารถเลือกได้ทั้งสองทาง ผมจึงคายมันทั้งหมดลงในแก้ว (กระบวนการคิดจนถึงตัดสินใจและลงมือทำทั้งหมดนั้น ผ่านไปแค่ 0.5วินาทีโดยประมาณ)

เสร็จ ผมก็ตีหน้าตาย ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น (มันเป็นแผนที่ผุดขึ้นมาเองโดยเหมือนว่ามาจากสัญชาติญาณ เพราะมันไม่ได้ผ่านกระบวนการคิดของสมองเลย) ผมถือแก้วเดินจากจุดที่ชงกาแฟเข้าไปในบริเวณที่กินข้าว โดยมีเพื่อนผม (ไอ้เอ็ม) ยืนคุยกะแม่อยู่ ผมก็ยื่นแก้วให้มัน "อ่ะ" ซึ่งมันก็รับแก้วไป พร้อมกับตอบว่า "เออ ขอบใจเว้ย" ทันใดนั้น มันก็กระดกคำใหญ่แบบเดียวกับที่ผมทำ (ลองนึกภาพ Nesvita แหว่ะๆ ที่ถูกคายออกมา) จากนั้นมันก็คงจะรู้สึกร้อน (ไม่คงล่ะ ร้อนแน่ๆ) ผมพอจะเดาได้ถึงกระบวนการคิดที่เกิดขึ้นในสมองของมันที่ไม่น่าจะแตกต่างจากผมนัก เพียงแต่ มันมีเงื่อนไขที่ว่า มันไม่สามารถคายลงแก้วได้ เพราะว่าแม่ผมยืนอยู่ตรงนั้น มันจึงกลืนเอี๊อกลงไป โดยไม่ได้พูดอะไร

ไม่ได้เขียนซีรี่ส์ once upon a time นานมั่ก

กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว ผมสะสมซอฟต์แวร์เถื่อน ไม่ได้สะสมเพราะมันเถื่อน แต่สะสมเพราะมันเป็นซอฟต์แวร์

ผมเคยคิดที่จะเอามันไปทิ้ง เพราะมันไม่ดี แต่จะทิ้งก็
1) เสียดาย
2) กลายเป็นว่าผมยึดติดในสิ่งของ คือกลายเป็นวิภวะตัณหาซะอีก

แต่จะเอาให้คนอื่นซะ ก็ มันเป็นของไม่ดี ของไม่ถูกต้อง

รวมกันหลายหมื่นนะเนี่ย จิงๆแล้วยังมีอีจำนวนนึง

เซฟเก็บไว้เป็นที่ระรอก เอ๊ย ระลึก