Army

ผมเองไม่ค่อยมีความฝันสักเท่าไหร่ ไม่ใช่นอนฝันนะ หมายถึงฝันที่ว่า อยากได้ อยากมี อยากเป็น น้อยครั้งที่ผมอยากจะได้อะไร ซึ่งไอ้ที่อยากได้ก็จะเป็นของเล็กๆ ที่ไม่นานก็สำเร็จ และความฝันนั้นก็จบลง เพราะมันสำเร็จแล้ว

ตั้งแต่เด็กจนโต น้อยมากที่ผมฝัน หรือตั้งใจที่อยากจะเป็นอะไร จำได้ว่าสมัยเด็กมีวิชาที่ต้องเขียนเรียงความว่าโตขึ้นฉันอยากเป้นอะไร ซึ่งมันยากมาก ผมไม่เคยอยากเป็นอะไรเลย ผมแค่เกิดมา กินข้าว นอน และหายใจ ดูเหมือนชีวิตมันค่อนข้างจะเรื่อยเปื่อย แต่ถ้าทุกคนเป็นแบบนี้ ผมว่าเราคงจะสุขกันถ้วนทั่ว แต่ด้วยความจำเป็นของชีวิตในยุคนี้ ที่เราล้วนอุปโลกขึ้นมาด้วยกันอย่างพร้อมเพรียง (ใช่ที่เรียกอุปทานหมู่รึเปล่า) ว่าคุณต้องตั้งเป้าหมาย คุณต้องตั้งความหวัง คุณต้องทะเยอทะยาน มันค่อนข้างน่าสงสัยว่า ใครเป็นคนบอก และเราต้องเชื่อมันด้วยเหรอ แต่เราก็ล้วนเชื่อและพยายามทำตามนั้น แม้ว่าจะไม่รู้ว่าใครบอก

สมัยเรียนพ่อผมฝัน อยากให้ผมเป็นสถาปนิก ด้วยเหตุผลที่พ่อให้ ว่า "สถาปนิกเซ็นแก๊กเดียว ได้เงินเป็นแสน" ดังนั้นหลังจบ ม.3 ผมจึงถูกส่งให้เรียน ปวช. ในสายสถาปัตย์ แต่อันนี้ก็พอรับได้ เพราะผมเรียนไม่ได้เรื่องด้วย กับยังไม่มีทิศทางด้วยว่าอยากจะเป็นอะไร