วันนี้ไปสอนเด็กครุศาสตร์จุฬา ก็สอนตามปกติเหมือนสอนที่อื่น แต่คลาสนี้พิเศษนิดนึงตรง มีน้องคนนึงเป็นเด็กออทิสติก (เป็นน้องผู้หญิง) ซึ่งผมเพิ่งเคยได้สัมผัสใกล้ชิด

อธิบายอย่างง่าย อาการจะเหมือนอยู่ในโลกส่วนตัวสูง ผมเหลือบไปเห็นสมุดจดน้องเขา น้องเขาจดเป็นตัวหนังสือนะ แต่มันอ่านไม่รู้เรื่องเลย ไม่รู้ว่าน้องเขาอ่านเองรู้เรื่องป่าว

ดูจากพัฒนาการแล้ว น้องเขาไม่เหมาะจะเรียน ป.ตรี คือผมนึกไม่ออกว่าน้องเขาจะมาเรียนทำไม (ถ้าไม่เพราะพ่อแม่ไหลไปตามกระแสสังคม) นึกแล้ว พอน้องเรียนจบมา ก็ไม่สามารถหางานได้อยู่ดี เพราะอัตราการแข่งขันสูงมาก โดยมุมมองของผมแล้ว ถ้ารักน้องเขาจริงๆ ผู้ปครองควรให้เรียนอย่างอื่น คือไม่ต้องเรียนอย่างคนปกติเรียนไปเลย (ไม่รู้มีหลักสูตรแบบนี้รึเปล่า) เข้าใจว่าถ้าเรียนรวมกับเด็กออทิสติกก็ยิ่งไม่มีพัฒนาการ แต่ผมคิดว่า ถ้าเรียนร่วมกับเด็กปกติก็ต้องลดระดับชั้นเรียนลงไปเลย คือไปเรียนในระดับมัถธยมไป

สิ่งที่จำเป็นต้องฝึกให้กับเด็กออทิสติก ในมุมมองของผมคือ ความอดทน ความรับผิดชอบ เท่านั้น แล้วก็ทำงานเลย ซึ่งงานที่ทำก็ต้องเป็นงานง่ายๆ เช่น เสริฟอาหาร, ถ่ายเอกสาร (เข้าใจว่าอัฉริยะออทิสติกมี แต่นี่พูดถึงเคสทั่วไป)

ถ้าในมุมของผมสมัยนักเรียน ผมคงไม่รู้สึกอะไรมาก แต่จากมุมมองพ่อแม่ ผมนึกไม่ออกเลยว่าพ่อแม่เขาจะต้องเป็นทุกข์ขนาดไหน ใครจะหาเลี้ยง ใครจะดูแลหลังจากพ่อแม่ตายไปแล้ว ถ้าผมเป็นพ่อแม่ของน้องก็คงลำบากอยู่