ช่วงนี้ช่อง3 มีฉายฮาโตริตอนค่ำ จำได้ว่าประมาณช่วง ป.4 (ประมาณนี้แหล่ะ ไม่น่าจำผิด) ตอนนั้นช่วงเย็นจะมีฉายฮาโตริทางทีวีตอนสี่โมง แล้วพอเลิกเรียนเวลาแม่มารับกลับบ้าน ก็จะกลับไม่ทันดูฮาโตริ รถติดอยู่บนถนน พอถึงเวลา 4โมง ผมจะนั่งร้อยไห้อยู่ในรถ เพราะรู้ว่าอดดูฮาโตริ
ผมร้องอยู่แบบนั้นทุกวัน จนแม่ทนไม่ได้เลยซื้อทีวีที่ติดในรถให้ แต่พอเอามาใช้ มันก็ดันไม่ชัดจนดูไม่ได้ ตั้งแต่นั้นผมก็เลิกร้องไห้อีก
ผมได้ข้อสรุปว่า
- ผมร้องไห้เพราะเสียใจ ไม่ได้ร้องไห้เพราะเอาแต่ใจ
- ผมเรียนรู้ว่า เมื่อสุดท้ายแล้วมันไม่สามารถแก้ปัญหาได้จริง ก็ได้แต่ปล่อยวาง เพราะมันสุดกำลังที่จะดิ้นรน
- ผมไม่รู้ว่าผมเลิกร้องไห้เพราะกังวลว่าแม่จะต้องหาทางแก้ปัญหาให้ผม หรือเพราะผมตัดใจจากฮาโตริไปแล้ว
- มานึกได้ตอนโตว่า ก็นั่งดูอยู่ที่โรงเรียนให้มันจบก่อนแล้วค่อยกลับบ้านซะก็สิ้นเรื่อง





