ย่าเป็นคนที่ถือว่ามีสายเลือดที่แทบจะถ่ายทอดโดยตรงถึงเรา แม้จะมีพ่อแม่มาขั้นกลางอีก 1ชั้น ผมเองไม่ค่อยจะได้เจอกับย่าสักเท่าไหร่ ถ้านับเวลาแบบระยะขจัดแล้ว (เป็นเวลาต้องเรียกว่าอะไร) เรียกว่า ไม่น่าจะเจอกันเกิน 5ปี จำได้ว่า ครั้งสุดท้ายที่ได้เจอย่าคือ ตอนที่ย่ามาอยู่ที่บ้านพ่อ และผมยังอยู่ที่บ้านพ่ออยู่ ซึ่งมันก็น่าจะสัก 8-9 ปีมาแล้ว ก่อนที่ป้าจะมารับไปอยู่ด้วย
ปัจจุบันย่าถูกส่งไปอยู่บ้านพักคนชรา แถวๆศาลายา ปัจจุบันย่าน่าจะอายุ 80 กว่าได้แล้ว ลูกๆของย่าไม่มีใครชอบย่าเท่าไหร่ ผมไม่รู้เหมือนกันว่าทำไม แต่เมื่อผลมันเป็นแบบนี้ ก็พอจะสันนิษฐานได้ว่า เหตุมันก็ต้องมาจากแบบนั้นแหล่ะ จะด้วยการที่ ย่าไม่เลี้ยงดูพ่อแม่ตัวเอง (หรือเปล่า) หรือเลี้ยงลูกมาได้ไม่ดีก็แล้วแต่ ก็เป็นเรื่องของกรรมล้วนๆ
แต่ไม่ว่าแกจะดีหรือไม่ดีกับลูกยังไง นั่นไม่ได้เกี่ยวกับผม ผมรู้ได้ด้วยความรู้สึก เช่นเดียวกับที่ผมถนัดในเรื่องของการไม่ใช้สมอง ว่าย่ารักผมมาก ผมไปบ้านย่าแถวตรอกข้าวสาร (ไม่ใช่ ถนนข้าวสาร) จะเจอรูปผมสมัยเด็กติดอยู่ที่ฝาบ้านเสมอ (ปัจจุบันถูกยึดมาไว้บ้านผมแล้ว)
ผมอยากไปเห็นย่าอีกสักครั้ง หมายถึงเป็นๆ ไม่ใช่ไปกราบแบบเหม็นกลิ่นธูป ผมอยากไปเยี่ยมย่า อยากพาย่าไปกินหมูกะทะ อย่าถ่ายรูปรับปริญญากับย่า อยากไปปลอกส้มให้ย่ากิน ฯลฯ แต่ดูเหมือนที่บ้าน และญาติทางฝั่งพ่อจะไม่ค่อยอยากให้ไปเท่าไหร่ (ป้าบอกว่า ย่าพูดมาก) แล้วยิ่งผมเป็นคนไม่ค่อยพูดด้วยแล้ว ผมเลยไม่กล้าออกปากว่า ผมอยากไปหาย่า
