ฉันมีเมีย เมียมีระบบความคิดที่ไม่ดี ผมเรียกอาการนี้ว่า "ความบกพร่องทางตรรกะ" แม่ผมมักจะบ่นเมียผมบ่อยๆ เพราะมันมักจะทำอะไรไม่เข้าท่าคือทำอะไรให้ชวนด่า (ถ้ายกตัวอย่างเดี๋ยวจะยาว ใครเมียเมียแล้วน่าจะนึกออก) ซึ่งโดยปกติแล้วผมจะใช้วิธีอดทนเอาเพราะมันไม่มีประโยชน์ใดๆ ที่จะแก้ไข เพราะผมได้เคยลองแล้วในทุกวิธีเท่าที่จะทำได้ แต่เปล่าประโยชน์ มีเพียงความอดทนเท่านั้นที่ทำได้

ปกติเมียจะชอบด่าผม เพราะผมทำอะไรได้ไม่ถูกใจมัน นั่นเพราะมันคาดหวังจะให้ได้ทุกสิ่งเป็น 100% ถ้าผมทำสิ่งใดไม่ได้ 100% ผมโดนด่า แม่มักจะด่าเมียผม เรื่องความแย่ของมัน เมื่อมันโดนด่า มันไม่สามารถพิจารณาตัวเองได้ มันคิดได้แค่ว่า มันโดนด่า และโมโหจากการที่โดนด่า และเมื่อภูเขาไฟคุกรุ่น มันก็ปะทุลงไปในที่ที่มันจะปะทุได้ นั่นคือผม

ผมอยากบอกแม่ว่า อย่าไปด่ามันเลย เพราะเราไม่สามารถแก้ไขปัจจัยภายนอกได้ กรณีคนอื่นที่ไม่มีความบกพร่องทางตรรกะ เราอาจช่วยเหลือเขาได้ด้วยการเตือนสติ หรือสอนเป็นครั้งเป็นคราว แต่กรณีนี้มันเกินเยียวยาแล้ว แม่อย่าได้พูดได้สอนอะไรมันอีกเลย เพราะมันนำความทุกข์มาสู่ผม ในทุกครั้งและทุกๆครั้ง

ผมยังคงหวังความสุขอยู่ ชีวิตก็เหมือนกราฟหุ้น ช่วงนี้ก็แค่หุ้นตกผมก็ได้แต่เฝ้ารอวันที่กราฟหุ้นชีวิตผมจะถีบตัวขึ้นอีกครั้ง

ช่วงนี้ความสุขที่พอจะหาได้ก็ จากการทำงาน งานอดิเรกและของอร่อยที่พอจะหาได้เป็นครั้งคราว ผมชอบไอติม ใครจะเลี้ยงก็ขอบคุณมากกับอีกอย่างก็ เสียงเพลง

ก็เมื่อวานกลับไปบ้าน คุณเมียก็บ่นเอา พบว่า กรีนพีซส่งเอกสารมาให้ เป็นใบเสร็จรับเงินที่กรอกเอกสารบริจาคไป ยอดเงินในใบเสร็จเป็น 3000บาท ถ้วน ก็อิ๋บอ๋ายดิคับ เมียบ่นทั้งวัน คือมันไม่ได้บ่นเรื่องบริจาคเงินหรอก เพราะมันคนดี มันชอบการบริจาค แต่มันโมโหที่เอาเงินไปบริจาคตั้งแพง แล้วมาพาลด่าเรื่องอื่นๆ เอา

สรุปคือ แม่งอ่ะคนดี ที่มันด่าอ่ะ เรื่องอื่น ไม่ได้เกี่ยวกะเรื่องบริจาค ไอ้กรีนพีซนี่ก็อีก ก็อุตส่าห์บอกไว้แล้วว่ามีไรอย่าส่งไปบ้าน เดี๋ยวต้องโทรไปแก้ข้อมูล เวรจริงๆ ซวยครั้งนี้กูโดนด่าไปอีกยาว

ทำเรื่องจองที่ไว้ ได้ไว้เวลาที่จะต้องไปโอน ตอนซื้อก็บอกแม่ไว้ เพราะตังค์ไม่พอ ขอแม่มาส่วนหนึ่ง ก็ย้ำแม่ไว้ ว่าไม่ให้บอกพ่อ เพราะพ่อผมเป็นโรคขี้บังคับ คือมันเป็นอาการปกติของคนที่หวังดี คือหวังดีเนี่ยเขาจะเตือน บอกกล่าว แต่แบบที่หวังดีเกินเหตุนี่จะใช้วิธีบังคับ เพราะเชื่อว่าสิ่งที่ตัวคิดนั้นจะถูกต้อง

คงเป็นครั้งสุดท้ายที่ผมจะบอกแม่ ครั้งหน้าผมจะเก็บเงินให้ครบ แล้วซื้อด้วยตัวเองทั้งหมด ที่ผืนนี้ถือเสียว่าทิ้งไป เพราะผมคงไม่ได้ทำในสิ่งที่ตัวเองต้องการ

หรือผมควรจะคุยกับพ่อให้รู้เรื่อง ว่าผมมีชีวิตของผมเอง และเส้นทางเดินที่ผมต้องการจะเลือกเอง

เคยไปสอนหนังสือก็หลายครั้ง เคยเป็นวิทยากรก็เกินจะนับไหว แต่หน้าที่ใหม่ที่ได้รับคือ เป็นผู้ดำเนินรายการ ก็คือ เผอิญว่าคนที่ทำหน้าที่นี้อยู่เดิมลาออกไปแล้ว ดังนั้นหน้าที่จึงถูกถ่ายทอดลงสู่เจ้าหน้าที่จิปาถะโดยไม่ได้นัดหมาย ก็ครั้งแรกต้องไปเป็นผู้ดำเนินรายงานงานเสวนาที่ ภูเก็ต (งานเสวนาก็คือ Panel discussion นั่นเอง)

โดยปกติแล้วสิ่งที่ต้องเตรียมสำหรับการสอนหรือพูดคือ

• เนื้อหา จะสอนอะไรบ้าง จะพูดอะไรบ้าง
• ลำดับ พูดอะไรก่อน อะไรหลัง (อันนี้ Drupal ยากสุด เพราะตัวมันเวลาใช้งานจะมีความสัมพันธ์ไขว้กันไปมา ลำดับการสอนลำบากมาก)
• จินตาการถึงผู้เรียนในแต่ละระดับ ว่าเมื่อพูดเรื่องนี้ เขาจะคิดอะไร จะทำความเข้าใจยังไง สามารถเข้าใจผิดเป็นแบบไหนได้บ้าง จะดึงกลับเข้ากรอบเดิมได้ยังไง
• สิ่งที่ยังไม่ควรพูด อาจเป็นเรื่องเทคนิคจ๋า หรือเรื่องที่ซับซ้อนเกินกว่าที่จะเข้าใจได้ในตอนนี้
• แรงบันดาลใจ หาอะไรจ๊าบๆมาเล่า เพื่อให้หลังจบอบรมหรือสัมมนาไปแล้ว เขาจะเกิดความอยากที่จะไปศึกษาต่อ
• การประยุกต์ใช้ ให้เขานึกออกว่ามันจะไปเอฟเฟกต์กับชีวิตจริงของเขาได้ยังไง

อันนั้นคือคร่าวๆของสิ่งที่ผู้สอนหรือวิทยากรจะต้องเจอ แต่พอเป็นผู้ดำเนินรายการแล้วมันจะต่องออกไป

สิ่งที่จะต้องเตรียมคือ

• คำถาม อะไรถามก่อน ถามหลัง
• ปรับพื้น ต้องเสริมข้อมูลก่อนเริ่ม เพื่อให้ผู้เข้าฟังมีความรู้พื้นฐานพอที่จะเข้าใจเนื้อหาในการเสวนา

• ลุงกับป้าบ้านข้างๆ อายุ 70กว่าแล้ว แต่ยังต้องทำงานอยู่ ลุงรับซ่อมจักรยาน ป้าเป็นลูกจ้างร้านก๋วยเตี๋ยว
• ผจก. โอเพนซอร์สซิป้าถูกแขวนจากตำแหน่ง
• ผอ. ถูกพักงานชั่วคราว ให้รองขึ้นมารับตำแหน่งแทน
• ครั้งหนึ่งผมเดินทำธุระอยู่ล่างตึก เห็น ผอ. ใส่สูทถือกระเป๋าเดินรีบๆเพื่อขึ้นไปทำงาน ภาพนั้นทำให้ผมเกิดความสังเวชใจเป็นอย่างมาก ว่า ทำไมคนอายุขนาดนี้ยังต้องเป็นลูกน้องอยู่ แม้ว่าโดยตำแหน่งจะเป็นหัวหน้าก็ตาม แต่ด้วยหน้าที่และตัวงานเอง ก็ยังบ่งบอกถึงการเป็นลูกน้องอยู่ดี

คำถามคือ อะไรคือความยั่งยืน ผมมีคำตอบของผมแล้ว แล้วคุณล่ะ