dhamma

"รวยอย่างเดียวไม่ได้ ต้องโง่ด้วย" เป็นวลีที่เราได้ยินกันบ่อยมาก ทำไมถึง "รวยอย่างเดียวไม่ได้ ต้องโง่ด้วย" เพราะเขาผู้นั้นมีมาก และใช้จ่ายเกินกว่าที่เราจะทำ และสิ่งที่เขาจ่ายไปนั้นมันเกินกว่าที่เราจะทำ

เพราะอะไร? เพราะฐานของรายได้มันต่างกัน การตัดสินใจในการจับจ่ายสิ่งนั้นๆ เลยต่างกัน

เช่น

นาย A มีรายได้วันละ 1,000 นาย B มีรายได้วันละ 10,000

ดังนั้นสุดยอดบุฟเฟ่ต์ 1,000 บาทของนาย A จึงมีคุณค่าเท่ากับสุดยอดบุฟเฟ่ต์ 10,000 บาทของนาย B เพราะมันคือบุฟเฟ่ต์สุดอร่อยที่มีค่าเท่ากับเหงื่อ 1 วัน

แต่สุดยอดบุฟเฟ่ต์ 1 วันของนาย B กลับมีมูลค่าเท่ากับเหงื่อ 10 วันของนาย A

ดังนั้นในมุมมองของนาย A ก็จะมองนาย B ว่า "รวยอย่างเดียวไม่ได้ ต้องโง่ด้วย" ถึงจะกินบุฟเฟ่ต์ที่มีมูลค่า 10วันเหงื่อได้

ดังนั้น "รวยอย่างเดียวไม่ได้ ต้องโง่ด้วย" จึงเป็นเรื่องของมุมมอง ที่มองจากคนละมุม และเรามองจากมุมของเรา โดยไม่ได้คิดที่จะมองในมุมของเขา

• ขั้นแรก มันก็เริ่มต้นจากการที่มีวัดที่สงบร่มเย็นอยู่แห่งหนึ่ง
• จากนั้นก็มีคนผ่านมาและได้แวะเข้าไปเยี่ยมชม
• เมื่อเขารู้สึกเลื่อมใสศรัทธาในความเรียบง่ายของวัดและพระสงฆ์เหล่านั้นแล้ว
• เขาก็มาอีกในครั้งต่อๆ ไป พร้อมกับชักชวนคนที่รักใคร่ให้มาทำบุญที่วัดนี้
• เมื่อคนมากันก็เริ่มอยากให้วัดพัฒนาขึ้น
• ก็เริ่มบริจาค สร้างโบส วิหาร มีไฟฟ้า ทีวี ต่างๆ นาๆ ตามมา ตามศรัทธาของญาติโยมที่มี
• เมื่อข้าวของมากขึ้น พระก็ไม่รู้จะทำยังไงกับของเหล่านั้น ก็เลยต้องบริจาคไป
• เมื่อบริจาคไปบางส่วนที่ได้ของไป ก็นำไปแจกต่อบ้าง นำไปใช้บ้าง
• ครั้นพอมากเข้า จะรับเฉยๆ ก็เกรงจะน่าเกลียด ก็เลยต้องถวายสิ่งของตอบแทน
• จะถวายไอ้ของอื่นๆ ก็ไม่ได้ เพราะท่านก็เพิ่งจะกำจัดออกมา ก็เลยต้องถวายปัจจัย
• พอถวายปัจจัยก็เลยกลายเป็นว่า พระเอาของบริจาคมาขาย
• คนเริ่มมากเข้า ของเริ่มมากเข้า ก็เลยดูจะกลายเป็นธุรกิจ
• แล้วคนก็เริ่มหมดศรัทธา แล้วก็มองว่า พระดีๆ นั้นหายากจริง ไม่รู้จักตัดกิเลสกันเสียที
• แล้วญาติโยมก็เริ่มไปมองหาวัดอื่นที่น่าศรัทธา

หมายเหตุ: วนกลับไปเริ่มอ่านจากบรรทัดแรกอีกครั้ง