ทำไมปัญหามันเยอะนักว๊ะ เมื่อไหร่มันจะทำงานได้เองแบบเราไม่ต้องช่วยว๊ะ

อืม.. แต่นี่มันทำงานมาได้ไม่กี่เดือนเองนี่หว่า ก็ต้องรอประสพการณ์มั๊ง

แต่อันนี้มันไม่เกี่ยวกับประสพการณ์ในการทำงานนี่หว่า มันเกี่ยวกับประสพการณ์ในการเป็นคนนะ

นี่มันเป็นคนมากี่ปีแล้วว๊ะ

ชีวิตวุ่นวาย ชีวิตไม่สงบ เพราะคนอยากให้ทุกอย่างได้ดั่งใจตน แต่เพราะว่าโลกไม่ตามใจเราชีวิตเลยจำต้องวุ่นวาน

เพศฆารวาสที่มีของให้ต้องถือครองมากมาย จะให้เรียบง่ายเท่าเพศบรรชิตที่ถือครองเพียงบาตร จีวรก็คงไม่ได้

ชีวิตมันง่ายกว่านั้น แค่หายใจ กินข้าว เชื่อผมสิ ง่ายจริงๆ

เพิ่งได้เซ็นสัญญากันวันนี้เรื่องเขียนหนังสืออูบุนตู บอกเขาไว้ว่าจะให้เสร็จในปลายกันยา ซึ่งช่วงนี้ก็ยุ่งๆอยู่ คงได้หยิบปากกาช่วงกลางกันยานู่นแหล่ะ เหลวไหลชะมัดเลย

ลิสต์สิ่งต้องทำช่วงนี้ก่อน
- การบ้าน อันนี้งานหลักเลย ใกล้ต้องส่งแล้ว
- เตรียมออกบูธอูบุนตูวันที่ 2-3 ส.ค.
- สอนอูบุนตู 4 ส.ค.
- สัมมนางานอูบุนตูอะไรสักอย่างของ osdev 26 ก.ค.
- พูดเรื่องวิกิ 2 ก.ค.
- เตรียมงาน SFD 15 ก.ย.

อืม ก็ไม่เยอะเท่าไหร่ แต่ช่วงนี้ดูยุ่งๆชะมัด

สังเกตุไม๊ทำไมคนแก่ถึงเข้าวัด แล้วถ้าจะเข้าวัดทำไมถึงเข้ากันตอนแก่

เอาที่เดานะ เพราะยังไม่แก่เลยไม่รู้

เข้าใจว่า พอแก่ก็เริ่มเห็นสัจธรรมตามที่พระพุทธเจ้าสอนแล้ว ว่าสังขารไม่เที่ยง เกิด แล้วแก แล้วเจ็บ แล้วตาย ทีนี้ตายแล้วไปไหน คำตอบไปรู้ แต่ทางเป็นไปได้มีสองทางคือ ตาบแล้วดับไป กับตายแล้วเกิดใหม่