เพื่อนที่รักให้คำแนะนำมาว่า "ถ้าคิดถึง ให้คิด ว่าทำไมถึงคิดถึง" ให้คิดสืบไปเรื่อยๆ ตามหลักปฏิจจสมุปบาท ซึ่ง เมื่อวานลองคิดเล่นๆ ไปตันตรงที่ คิดถึง เพราะจิตมันทำให้คิดถึงน่ะสิ จบแค่นี้ ผมต้องทำไปเรื่อยๆ ทำให้บ่อย ทำให้ชำนาน ถ้าให้ดีต้องทำสมาธิร่วมด้วย จิตจะมีคุณภาพมากขึ้น แล้วก็ที่ยากคือ มันคือการคิดตามจิต มันไม่ใช่รูป มันมองไม่เห็น มันคือจิต และต้องใช้จิตจับจิต โดยมีสติเป็นเครื่องรู้

วันนี้ไปคุยกะอาจารย์แม่ชีที่อาคารมหาจุฬา เรื่องจัดทำพระไตรปิฏกในรูปแบบที่น่าสนใจ แม่ชีบอมผมจิตกระโดด คือจิตมันไม่นิ่งอ่ะ ทำไอ้นี่อยู่พักนึงคิดไปเรื่องอื่นอีกแล้ว พอรู้ตัวอยู่ว่าเป็น แต่คำว่าจิตกระโดดนี่เท่ชะมัดเลย

เอ่อ แม่ชีแนะนำ สุชีพ ปุญญานุภาพ, พระไตรปิฎก ฉบับสำหรับประชาชน, มหามกุฏราชวิทยาลัยฯ, 2539. บอกว่าเล่มนี้อ่านง่าย

ป.ล.ห้องเก็บประไตรปิฏกอย่างสวย
ป.ล.อีกที จิตกระโดดนี่น่าจะแก้ได้ด้วยการฝึกสมาธินะ ไว้ต้องหาเวลาฝึกให้สม่ำเสมอแล้ว